Lublin jest największym miastem we wschodniej Polsce. Równie wielkim jak pięknym i bogatym w tradycje historyczne. Lubelskie osadnictwo sięga kilku pierwszych wieków naszej ery co jest przecież nie lada osiągnięciem. Wielkość miasta predestynuje je do podziału na co najmniej kilka dzielnic, ale w związku z lubelskimi tradycjami i pewną odrębnością poszczególnych rejonów Lublina władze miasta i jego mieszkańcy zdecydowali, że Lublin należy podzielić na 27 dzielnic administracyjnych. Taki podział obowiązuje w dniu dzisiejszym. Dzielnice Lublina W samym centrum Lublina, podobnie zresztą jak w centrach innych polskich miast, usytuowane są dzielnice: Stare Miasto i Śródmieście. Tam skupiło się pierwsze lubelskie osadnictwo i wokół tego terenu rozrastało się miasto. Warto przy okazji zauważyć, że dzielnice administracyjne nie pokrywają się z dzielnicami zwyczajowymi, i tak na przykład Czwartek – wzgórze i okoliczne tereny uważane za dzielnicę są w rzeczywistości częścią Śródmieścia. Wokół Starego Miasta i Śródmieścia rozlokowały się dzielnice: Czechów, Wieniawa i Rury od strony północno – zachodniej, od północnego wschodu Kalinowszczyzna a bardziej na południe, zaczynając od strony wschodniej leżą Tatary, Bronowice, Kośminek i dzielnica o ciekawie brzmiącej nazwie: Za Cukrownią. Kolejne dzielnice okalają te już wymienione powyżej. To typowe (bądź nietypowe) lubelskie obrzeża. Na południu leżą Zemborzowice i Abramowice, dzielnice Lublina o bardzo przeciwstawnym charakterze (Zemborzowice służą rekreacji, Abramowice są sypialnią). Od strony północnej królują Czechów Północny i Ponikwoda. Najbardziej na wschód wysunięte dzielnice Lublina to: Hajdów, Kośminek, Felin i Głusk sąsiadujący z dzielnicą o wdzięcznie brzmiącej nazwie Dziesiąta (nieco bardziej wgłąb Lublina). Na ścianie zachodniej miasta znajdują się natomiast: Węglin, Szerokie i Sławin, pomiędzy nimi a pierwszym pierścieniem okalającym Śródmieście się jeszcze dzielnice Czuby, Konstantynów i Sławinek.