Wieniawa, jako dzielnica Lublina, nie może się co prawda poszczycić jakimiś okazałymi zabytkami, czy szczególnie czarowną atmosferą, taką jak atmosfera Starego Miasta czy lubelskiego Śródmieścia, ale mimo to jest to dzielnica wyjątkowa. Wyjątkowa dlatego, że początkowo jako osada, później miasto, była jednym z największych skupisk ludności żydowskiej na terenie Lubelszczyzny. Wieniawa była małym prywatnym miasteczkiem o niewielkim znaczeniu, właściwie nigdy nie odgrywała jakiejś szczególnej roli, tyle tylko, że chętnie osiedlała się tam polska i żydowska biedota. Jeszcze na początku XX wieku, na ulicach tej dzielnicy Lublina dominowało błoto, dopiero w 1907 roku jedną z ulic wybrukowano. Nieważna, a jednak niepowtarzalna, jaką rolę odgrywała ta dzielnica Lublina w historii miasta? Była zapleczem, zapleczem dla taniej siły roboczej, wykorzystywanej często do wręcz niewolniczej pracy. Z drugiej zaś strony, jak świadczą o tym wzmianki historyczne, bogaci mieszkańcy Lublina chętnie się tam „meldowali” (jakbyśmy to określili w stosowanej dzisiaj nomenklaturze) ze względu na bardzo niskie podatki. Wieniawa właściwie od zawsze zdominowana była przez Żydów, o czym świadczy fakt, że na jej terenie nie powstawały kościoły, jedyne miejsca kultu religijnego to bożnice. Z czasem Wieniawę włączono do Lublina i zaczęła się jej stopniowa asymilacja z resztą miasta. Dziś jest jedną z dzielnic Lublina i w zasadzie nie różni się od innych rejonów miasta. Niestety nie znajdziecie tam wielu śladów po dawnych czasach i dawnych mieszkańcach. Dużą część starej Wieniawy zniszczono i zdewastowano podczas wojny, część po prostu została zatarta w efekcie rozbudowy miasta.